Monthly Archives: July 2012

කුංකුම අංජන ඉල්ලා ඉල්ලා හැඬුවෙමි, නෙත් යුග නැති ඔබ දකින තුරා! Great wealth and social justice, are they allies or enemies?


දැනට වසර කීපයකට පමණ පෙර මට එක්තරා නගරකදී මුණ ගැහුණ ශ්‍රී ලාංකිකයෙකු මෙහෙම කතාවක් කියුවා. ඔහුගේ දරුවන් දෙන්නා යන්නේ පෞද්ගලික පාසල් වලට. ලංකාවෙන් සංක්‍රමණය වෙලා ඕස්ට්‍රේලියාවේ වැඩ කරන ඔහුගේ චෝදනාව උනේ, වැඩිපුර බදුත් ගෙවලා, දරුවන් ආණ්ඩුවේ පාසල් වලට නොයවන නිසා එතනිනුත්, ආණ්ඩුවට මුදල් ඉතිරි කරන ඔහුගේ පවුලට  හරි නම් වැඩිපුර ගානක් ආණ්ඩුවෙන් දෙන්න ඕනේ කියල. නමුත් වෙන්නේ අනික, අඩු ආදායම් ලබන කට්ටිය ගෙවන බදුත් අඩුයි, දරුවන් යන්නෙත් ආණ්ඩුවේ පාසල් වලට, දරුවන් සඳහා ආණ්ඩුවෙන් ගෙවන සහනාධාරත් ඔවුනට වැඩියි. ඔහුට අනුව මහා අසාධාරණයක්.

මා කරුණු කිහිපයක් නිසා වාද කරන්න ගියේ නැහැ. එකක් තමයි, මේ වගේ කට්ටිය සමග වාද කරලා වැඩක් නැතිය කියල හිතීම. අනික තමා, ඔහු හා මා අතර මිත්‍රත්වයක් නොතිබීම, ඔහුව මට හමු උනේ වෙනත් නිවසක. තවත් කාරනා තිබුනා. ඒවා එතරම් වැදගත් නැහැ. කොහොම උනත්, මේ හාදයත් ලංකාවේ පාසල් හා තෘතිය අධ්‍යාපනය නිදහස්ව ලබා ගත්තෙක්. ලංකාවේ හිටියා නම් නිදහස් අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් “සටන්” කරන කෙනෙක් වෙන්නත් තිබුනා. මේක ඔහුගේ විතරක් නොවේ වෙනත් අයගේද අදහසක්. සමාජ පන්තියේ හා ආදායමේ වෙනස් වීම නිසා තමයි මේ පරස්පර මතාන්තරය.

කොහොම උනත් රටක, සමාජ රක්ෂණය සකස් විය යුත්තේ, අඩු වරප්‍රසාද ලාභින්ව රැකෙන ආකාරයෙන් කියල තමයි මා විශ්වාස කරන්නේ. ඕස්ට්‍රේලියාවේ අප හැමෝම සෞඛ්‍ය සේවය පවත්වාගෙන යාම සඳහා බද්දක් ගෙවනවා.  නමුත් සෞඛ්‍ය සේවය නිදහස්. දොස්තර කෙනෙක් හමු වෙන්නත්, ඉස්පිරිතාල වල සේවා සඳහාත්, බෙහෙත් වලටත් මේ බද්දෙන් ප්‍රතිපාදන සපයනවා. මේක සර්ව සම්පුර්ණ නැහැ. මේ බද්ද විතරක් නොවේ, ආදායම් බද්දත් ආදායම ඉහල යන විට, වැඩි වෙනවා. අර “ඕස්ට්‍රේලියානු -ලාංකිකයා” චෝදනා කලේ ඒ ගැනයි.

සෞඛ්‍ය සේවයට විතරක් නොවේ, නිදහස් පාසල් අධ්‍යාපනයට පවා ප්‍රතිපාදන සපයන්නේ මෙහෙම එකතු කරන බදු වලින්. නමුත්, ඉහල ආදායම් ලබන කෙනෙකුට, මේ සේවා ලබා ගැනීම අනිවාර්ය නැහැ. ඒ නිසා තමයි, අරයගෙ දරුවන් පෞද්ගලික පාසල් යන්නේ. එහෙම කරන්න කියලත්, කාගේවත් බලපෑමක් නැහැ. තමන්ට පුළුවන් නිසානේ කරන්නේ.

සර්වලෝක නිදහස් පාසල් හා සෞඛ්‍ය සේවාවන් තියන එක රටක වැදගත් අංගයක්. නමුත්, ඒකෙන්  අදහස් නොවිය යුතුයි, මේ සේවා ලබා ගැනීම සඳහා වත්කමක් තියන සමාජ තලයටත් ඒවා නොමිලේ සැපයිය යුතුයි කියලා. පසුගිය සතියේ, අර කලින් කියුවා වගේම මධ්‍යම පන්ති ලාංකිකයෙකු මට මුණ ගැහුනා. ඔහුගේ පුතා මෙහෙ විශ්ව විද්‍යාලයකට ඇතුලත් කරලා. ලංකාවේ නිදහස් අධ්‍යාපනයෙන් බිහිඋන, මා වාගේම සාමාන්‍ය පවුලකට අයත්, පෞද්ගලික සමාගමක සේවය කරන ඔහුට ඒ සඳහා බර දරන්න පුළුවන්. එහෙම කරන්න උනා කියල, ඔහුගේ කිසිම චෝදනාවක් තිබුනේ නැහැ.

මේ සතියේ ඇමෙරිකානු රහස් ඔත්තු කවුන්සිලයේ ප්‍රධානියා ක්‍රිස්ටෝපර් කොජ්ම් ඉදිරිපත් කරපු විමර්ශනයකට අනුව ලෝකයේ මධ්‍යම පාන්තිකයන් ගණන 2030 වසර වන විට දැනට ඉන්න බිලියන එකේ සිට බිලියන දෙක  දක්වා ඉහල යාමට හැකියාව තියනවා. මේ වාර්තාව ඉදිරිපත් කරලා තියෙන්නේ, ඇමෙරිකාවේ ඉදිරි ප්‍රතිපත්ති හා වැඩසටහන් සැකසීමට පාදක කර ගැනීමට. මෙසේ ඉහල යන මධ්‍යම පන්තිය නිසා ලෝකයේ සම්පත් සඳහා ඉල්ලුමත් ඉහල යනවා. එපමණක් නොවේ, දැනට තියන සමහර අසුබවාදී ආර්ථික අනාවැකි හරි ගියත් මෙසේ ඉහල යන මධ්‍යම පාන්තිකයන්ගේ ගණන බිලියනක් නොවුනත්, මිලියන ගණනක් විය හැකි බවයි කොජ්ම් කියන්නේ.

මේ මධ්‍යම පාන්තිකයන් “මධ්‍යම පාන්ති සාරධර්ම හා අපේක්ෂා” වලින්ද සන්නද්ධ වෙන  නිසා, එම පන්තිය ඉහල යන රටවල් පාලනයද අසීරු වනු ඇති කියා ඔහු තව දුරටත් කියනවා. ඒ කියන්නේ ඒකාධිපති පාලන ක්‍රමයන් පවත්වාගෙන යාම එන්න එන්නම අසීරු වනවා. ඔවුනගේ අධ්‍යාපන අවශ්‍යතා සපුරාලීමත් අභියෝගාත්මක වන බවයි කොජ්ම් කියන්නේ. මේක ගණනය කරපු අනාවැකියක් උනත්, සැබෑ වෙන්න ඉඩ තියනවා. එහෙම උනොත් මේ පෘථිවිය දැනට වඩා හොඳ තැනක් වේවිද? නැත්නම් දැනටත් වඩා සම්පත් හා ආහාර වල ඉල්ලුම ඉහල යාමට අමතරව, මට අර කලින් හමු උන කෙනාගේ වගේ  කන් කෙඳිරි ගෑම් වැඩි ලෝකයක් වේවිද?

මේකට අදාලවම මා කලින් සටහනෙන් ලියුව දෙයක් තියනවා. ඒ තමා කොජ්ම් කියන දෙය හරි ගියොත්, මේ මධ්‍යම පාන්තිකයන්ට අවශ්‍ය “මධ්‍යම පාන්ති” ආහාර වේලවල් සපුරා ලීමත් අසීරු දෙයක්. කොජ්ම් ගේ අනාවැකියට අනුව ඉදිරි අවුරුදු 18 තුල ලෝක ආහාර ඉල්ලුම 50% කින් ඉහල යන්නේ ජනගහනය බිලියන 7.1 සිට බිලියන 8.3 පමණක් දක්වා ඉහල යද්දී. වසර 2030 වන විට ලෝක ජනගහනයෙන් 50% ජිවත් වන්නේ ජලය හිඟ ප්‍රදේශ වල. නමුත් මා මගේ සටහනෙන් බලාපොරොත්තු පළ කරපු දේමයි කොජ්ම් ද කියන්නේ. ඒ තමයි, නව තාක්ෂණ සොයා ගැනීම් මේ අභියෝගය ජය ගැනීමට මිනිසාට උදව් කරන බව.
Advertisements

25 Comments

Filed under Agriculture, Education, Food, Social