Monthly Archives: July 2013

OCD! සැණකෙළියේ විසිතුරු මට මොහොතින් අමතක වුනාද?


මා නිතරම කියවන සුළු පිරිසක් ඉන්න එක හොඳයි කියන්නේ, නැවත නැවත කියන එක සමහරවිට එකෙන් වලක්වා ගන්න පුළුවන් නිසා. මා මුල ඉඳලම කියන දෙයක් තමා, මා ජිවත් වන්නේ අනෙක් අය මොනවාද කරන්නේ කියා සසඳා බලලා නොවේ. එහෙම වුනා නම්, අපේ ජිවිත මෙයට වඩා ගොඩක් අමාරු වෙනවා. එහෙම මෝඩ ආතල් ගැනීම, නියම මෝඩ ආතල් කියා මට සිතෙන්නේ නැත්තේ, එයින් කිසිම ආතල් එකක් ලබන්න බැරි නිසා.

නියම මෝඩ ආතල් සඳහා තමන්ගේ ක්‍රමයක් සොයා ගන්න ඕනේ. මේ බ්ලොග් ලිවීමත්, ඔය මුද්දර එකතු කිරීමත් අනුන් කරන නිසාම ඒ විදිහට කරනවා නම් මොන මෝඩ ආතල්ද? ඒවා කරන්න ඕනේ තමන් කැමති නම් විතරයි. පොඩි කාලේ ඉඳන්ම, අනෙකා සමග සසඳමින් උගන්වන නිසා මේ සිතන විදිහ නොදැනුවත්වම හැම දෙයටම යොදා ගන්නවා. අනුන් කරන නිසාම නොකරන මා අකමැති දේවල් ගොඩක් ලෝකේ තියනවා. සටහන් වලින්, පිළිවෙලින් ලියාගෙන යන්නේ එවැනි සමහරක්.

ඉංජිනේරු ශිෂ්‍යයන්, එන්ඩිටි අයට හිනා වෙනවා, එන්ඩිටි කට්ටිය පාරේ ඉන්න අයට හිනා වෙනවා, මේඩ්ඩෝ, නිකම් බයෝ කරන අයට හිනා වෙනවා, බයෝ කරන අය, වාණිජ කරන කට්ටියට හිනාවෙන්න බලා ඉන්නවා, අට පාස් අය, පහ පාස් නැති අයට ඔලොක්කුව දානවා.  ලංකාවේ උපාධි කාරයන්, පිට රටවල් වල අයට හිනා වෙනවා. මේක තමයි සාමාන්‍ය කතාව. මේ ගැන මා සටහනක් දැම්මේ, අර මොරටු සරසවි සිසුන් හා එන්.ඩී.ටී කට්ටිය ගහගත් වෙලාවේ, මේ බ්ලොග් වල ගිය දේවල් කියවීමෙන්.

ජීවිතේම එහෙම, අනුන් හා සංසන්දනය කර ගනිමින් සිනා වීමට අවශ්‍ය නැහැ. මට පවා මෙහෙම මුහුණටම සිනාසුන මිනිසුන් හමු වී තියනවා. අද මා ඔවුන් ගැන තරමක් අනුකම්පාවෙන් හිතන්නේ. එදා නම් ලේ කෝප වුනා.

මෙහෙම හිනාවෙන මිනිසුන්ගේ, ජිවන විලාසිතාව දෙපිට කාට්ටු බවේ ප්‍රති මුර්තියන් කියා කියන්න පුළුවන්. මහාචාර්ය හෝ දත් දොස්තර නම් ජාති වාදී වුවත් ටිකක් ලොකුවට සලකනවා. හැබැයි ලෝකේ ඉන්න ඉහලම මානව හිතවාදියෙක් වුවත්, කියන්නේ අනේ ඕකා දන්නේ මොනවාද? කෝ උපාධියක් වත් නැහැනේ කියල.

කලින් කතාවේ මිනිසුන් තුන් දෙනාගේ රැකියාවන් එකම වුනත්, ඔවුනගේ ජිවන විලාසිතාවන් සමාන වේවි කියා මා විශ්වාස කරන්නේ නැහැ. අපට කෙටි-කාලීන සමාජ වාදීන්, මානව හිතවාදීන් වීම එතරම් අමාරු නැහැ. අමාරු වන්නේ ඒවා දීර්ඝ කාලයක් පවත්වා ගැනීමයි. ලංකාවේ සරසවි කාලේ කෙටි-කාලින සමාජ වාදීන්, සමාජයට ආවහම කදෝ පැනියන් හිරු දුටුවහම වගේ වාෂ්ප වන්නේ ඇයි? ඒ අයම, වෘත්තියේ ඉහලට ඇවිත් ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනයට දායක වෙන්න ලැබුනහම, අර කලින් ජීවිතය කැප කරලා බේරා ගන්නවා යයි කියපු දේවල්ම නැති කරන්න උදවු දෙනවා. පිට රටකට ඇවිත්, දරුවා පෞද්ගලික පාසලකට දා ගන්න තරමට ඉහල ගියහම, අනේ අපොයි අපි නිකම් ඉන්න එවුන්ට බදු ගෙවනවා කියනවා.

අතීතයේ ඉගෙන ගත් දේවල්, සමත් වුන විභාග, ලබාගත් සහතික අද ඉන්න නියම මිනිහාගෙන් පේන්නේ  නැත්නම් වැඩක් නැහැ. මේ සති අන්තයේ පත්තරේ අතිරේකයක තිබුන විශේෂාන්ගයකට නිමිත්ත වුනේ නොර්දර්න් ටෙරිටෝරි ප්‍රාන්තයේ මහා ඇමති ඇඩම් ගිල්ස් ගැන. ඔහු තමා මෙහෙ ඇබෝරිජිනල් සම්භවයක් සහිත පළමු ප්‍රාන්ත මහා ඇමති. ඔහු තමන්ගේ අතීතයේ සිදුවුණ කරුණක් ( ඔහුගේ මිත්තනියට) ගැන කියන්න අකමැති ඇයි කියල පත්තර කාරය අහන කොට ඔහු පිළිතුරු දීල තිබුනේ මෙහෙමයි “What happened with my family and its history is no one’s business, I don’t want people thinking good, bad or indifferent about my past. It’s more about me today”

9 Comments

Filed under Lifestyle, Opinion