Monthly Archives: August 2014

ශිලා ලිපියක් වගේ!


අප ලංකාවේ ඉඳිද්දී, අන්තිමට ඔය උණ හෙම්බිරිස්සාවට බෙහෙත් ගිය පවුලේ දොස්තර යයි කියන්න පුළුවන් කෙනා අයිති වුනේ අර රාගම පටන් අරන් අන්තිමට රජයේ විශ්ව විද්‍යාලයට පවරා ගත්තු, ලංකාවේ ආරම්භ කරපු පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලයේ පළමු සිසු කාණ්ඩයේ උපාධිධරයෙකු ගෙන්. ඔහු දොස්තර කෙනෙකු හැටියට පමණක් නොවේ, මනුෂ්‍යයෙකු හැටියටත් වරදක් කියන්න පුළුවන් කෙනෙක් නොවේ. එයිටත් අමතරව ඔහුගේ දේශපාලනික අදහස් සමපාත වුනේ, වාමාංශික පක්ෂයක් සමග.

අප රුසියාවේ ඉගෙන ගනිත්දී (සමහර විට එපාකරපු දෙයක් තමා) අපත් එක්ක හිටියා මධු පානයෙන් සහමුලින්ම වැලකී සිටිය පිරිමින් හා කාන්තාවන්. මා කියන්නේ ලංකාවෙන් ගිය අපේ සහෝදර සහෝදරියන්. මොවුන්ගෙන් සමහරෙකුට අප “ඥාන-සාරය” ලබා දෙන්න උත්සහ කෙරුවත්, එය නිරර්ථක කාර්යයක් වුනා.

පසුගිය ජනවාරියේ මට අහම්බෙන් වගේ ලංකාවේ තිබුන, අපත් එක්ක එකට රුසියාවේ (පැරණි සෝවියට් සංගමයේ) ඉගෙන ගත්තු කාණ්ඩයක සුහද හමුවකට සහභාගී වීමට ලැබුනා. මේ පිරිස අර මා කලින් සටහනක ලියුව අපේ පාසැලේ පරණ කට්ටියට වඩා වෙනස් වුණා හේතු කිහිපයක් නිසා. එකක් තමා තිබුන බෝතල් ගැන සංවිධායකට දොස් කියුව හෝ මේවා මදි යයි කටපත්ත අදින්න කිසිවෙකු නොසිටීම.

මට දකින්න ලැබුන තවත් දෙයක් තමා, “අද පමණක් නොවේ, අපට හෙටක් තියනවා” කියන එක අමතක කරමින් එදා අප සමග මධු පානයෙන් සන්තර්පනය වුන සමහර දෙනා අද, බිංදුවක් කටේ තියන අය නොවේ.

ඉහත කියපු එක කරුණකින් වත් සනාත කරන්න බැහැ, රාගම ඉගෙන ගත් සියල්ලන්ම හොඳයි හෝ නරකයි කියා. ඒ වගේම රුසියාවේ ඉගෙන ගත්තු සියල්ලන්ම “මුළු ජීවිතේම” කනමදයන් වගේ බොනවා හෝ නොබොනවා කියා. මාත් සමහර විට මේ වගේ ස්ටේරියෝ ටයිපින් කරනවා. නමුත් අද නම් හරි අඩුයි.

මෙයට වසර තුනකට පෙර මා සිංහලයෙන් ලියන්න පටන් ගන්න පෙර, කියවපු බ්ලොග් හා වෙනත් අන්තර් ජාල ප්‍රකාශන කිහිපයක් තිබුනා. මේවා පසුපස සිටින්නේ කවුද කියන එක එදා මා එතරම් දැනගෙන හිටියේ නැහැ. මේ ස්ටේරියෝ ටයිපින් නිසා, මා එදා සමහර බ්ලොග් කියවන්න කැමැත්තක් දැක්වුයේ නැහැ. මගේ මුල් සටහනේ මා කියවන සිංහල බ්ලොග් ලෙස සටහන් කෙරුවේ, අද මා නොකියවන බ්ලොග්.

ඔන්න ඔහොම මා බ්ලොග් ලියමින් ඉන්න විට, එක ඉරිදාවක මා උදේ හැම ඉරිදාවකම කරන කටයුත්තකට රිය පදවාගෙන යමින් ඉන්න විට එක දුරකථන ඇමතුමක් ලැබුණා. ඒ ගැන මා බ්ලොග් සටහනක් ලියා තියනවා.

විවිධ මිනිසුන් එකම පරිසර තත්ත්ව යටතේ වෙනස්ව පරිණාමය වෙනවා. වෙනස්ව ක්‍රියා කරනවා. වෙනස්ව හැසිරෙනවා. ඒ වගේම විවිධ පුද්ගලයන්ගේ හැකියාවන් හා ආකල්ප වෙනස්. මෙවැනි දේවල් වලට උපන් රටට, ඉගෙන ගත්තු පසලට හෝ ඉවර කරපු වෙනත් අධ්‍යාපනික ආයතන වලට වගකීම දමන්න නොහැකියි.

කෙනෙකු දන්නා එකෙක් දෙන්නෙකු ඇසුරින් හෝ අහපු එක කතාවකින් හෝ රටක් ගැන, පාසලක් ගැන හෝ වෙනත් අධ්‍යාපන ආයතනයක් ගැන සම්පුර්ණ චිත්‍රයක් මවා ගන්න එක එතරම් ඥාන-සාර වැඩක් නොවේ.

අප සියලු දෙනාටම පුළුල් කෙසේ වෙතත් පටු හෝ දේශපාලන දැක්මක් අවශ්‍යයි. එවැනි දැක්මක් නැති පිරිස් වල අදහස් පතෝල වැල් වගේ. පසුගිය දිනෙක මට එක කොමෙන්ටු සංවාදයක් “ලයිව්” කියවන්න හැකි වුනේ මාත් ඒ වෙලාවේ අන්තර්ජාලයේ පත්තර කියවමින් සිටි නිසා.

අප සියලුම දෙනා බලාපොරොත්තු වන්නේ, අන් අය මුලින්ම “හොඳ” වෙන්න ඕනේ, තමන්ට හොඳ වෙන්න ඉන් පසුව පුළුවන් කියා. බහුතරය මෙහෙම නිසා අපේ සමාජය කිසිදා හොඳ වන්නේ නැහැ.

ඕක නොවේ මා ලියන්න ගත්තේ. මෙන්න හරි කතාව. ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානයේ වාර්තා අනුව ලෝකයේ සෑම වසරකම මිනිසුන් මිලියන 3.3 ක් මිය යනවා මධ්‍යසාර භාවිතය නිසා. ලෝකේ හොඳම බොනයන් ඉන්නේ කොයි රටවලද කියා ඔබ සිතුවද? වයස අවුරුදු 14 න් ඉහල පිරිස් වලින් එක පුද්ගලයෙකු වසරකට බොන මධ්‍යසාර ලීටර ගණන මෙසේයි; රුසියාව 15.1, ඕස්ට්‍රේලියාව 12.2, දකුණු අප්‍රිකාව 11.0, එක්සත් ජනපදය 9.2 සහ මහජන චීනය 6.7 යි.

ගිය සතියේ සෙනසුරාදා රෑ කෑමට රුසියාවේ අපත් එක්ක ඉගෙන ගත්තු යාලුවෙක් ආවා. එදා දවල් දවසේ මා කඩයකට ගොඩ වැදුනේ මොකටද කියා දන්නවද?

ඉතිරි කොටස ඊළඟ සටහනින්……….

(රයිගමහන්දිය පාලුවට යන නිසා සරල කතාවක් ලියන්න සිතුනා. ලිඳ ගැඹුරු බැවින්ද, කඹය කොට බැවින්ද. ඉතිරිය හෙට හෝ අනිද්දා).

17 Comments

Filed under Opinion