Category Archives: Opinion

කොකාගේ පාට!


කට්ටිය පුරන් කුඹුරු අස්වද්දනවා, කොස් පැල, මී පැල හිටවනවා. මා කියන්නේ සැබෑවට කරන කට්ටිය නොවේ. මව් බිමෙන් ඉවත් වී, සීතල කාමර වල, කොම්පියුටර ඉස්සරහා මී පැල වවන කට්ටිය. මෙයාල මී පැල හිටවනවා තියා, නිකමට හෝ එවැනි පැලයක් හෝ ගහක් කිසි දිනක දැක ඇත්දැයි මට සැකයි.

ගිය පාර ලංකාවට ගිය වෙලාවේ, අපේ අම්ම කියුවේ කොස් කන්න කවුරුවත් නැතිය කියා. ඒ ගස් යට වැටී යන ඉදුණු වැල වරකා දැක, මා අහපු ප්‍රශ්නයකට උත්තර ලෙස. කොස් කපන කොට එන, කොහොල්ලෑ ගා ගන්න කිසිවෙකු කැමති නැතිව ඇති.

එයිට අමතරව තරමක විශාල ඒ ගෙවත්තේ තියන කොස් ගස් ටික කපන්න කියා, අල්ලපු වතුවල ඉන්නා හාදයන්, අම්මලට වද දෙනවා. මේවා කොම්පියුර ඉස්සරා ඉඳන් කුඹුරු අස්වද්දන අය දන්නේ නැතුවත් ඇති.

මට නම්, කුඹුරු අස්වද්දනවා තියා, අපේ ගෙවත්තේ තියන පැල ටික බේරා ගැනීමේ ප්‍රශ්නයට මුහුණ දීල ඉන්නේ. ගෝලීය උෂ්ණත්වය ඉහල යාම, දේශගුණය වෙනස්වීම යන කරුණු පැත්තක තියමු. මේ වසරේ වින්ටරය, මා ඕස්ට්‍රේලියාවේ දුටු වියලිම එකයි.

සාමාන්‍යයෙන් වින්ටරය තුලත්, විශේෂයෙන් එහි අවසානයට වන්නටත් ගොඩක් වහිනවා. ඒ කාලයේ මල් හෝ වෙනත් ගස් වලට අමුතුවෙන් වතුර දමන්නට වුවමනා නැහැ. දැන් එහෙම නැහැ, වසර පුරාම වතුර නොදැම්මොත්, මල් පැල බේරෙන්නේ නැහැ.

මී පැල හිටවන එක කෙසේ වුවත්, මා හිටවපු වර්ග කිහිපයක මිරිස් පැල සියල්ල කෘමින් විසින් කා දැමුවා. අනික් සියලුම දේවල් වියලී ගිහින් තියෙත්දී, කොළ පැහැති ඕනිම දෙයක් කන්නට පෙළඹෙන කාලයක, මිරිස් හෝ මිනිසා දියුණු කරපු අනික් පැල වර්ග ගැන කවර කතාද?

මිනිසා තෘප්තිමත් වීමට හෝ විනෝදයක් ලබන්නට සොයා ගන්නා හෝ සොයා යන දේවල් හරිම විවිධයි. මව් බිමේ හිටියා නම්, කොස් දෙල් වැනි කෑම ගැන කතා කරන්නට මැලිවන, අපගේ මධ්‍යම පාන්තික මිනිසුන්, රටින් ඉවත්ව ඒවා වවන හැටි උපදෙස් දෙනවා. මේවාට මුලික වන්නේ තමන්ගේ තෘප්තියයි කියා මා හිතනවා.

කොපමණ කාලයක් මව්බිමෙන් අයින් වී සිටියත්, කොපමණ විවිධ ආහාර වලට හුරු වුණත්, කුඩා කාලයේ ඉඳන් හුරුවුනු එක රසයක් මා වඩාත් ප්‍රිය කරනවා. එය රසයක් නොවේ. දිවට දෙන වේදනාවක්. ඒ නම් මිරිස් රසයයි.

ලංකාවට නැවත ආ විට, අපේ ආහාර වල තියන තුනපහ හා මිරිස් රසය ටිකක් දරා ගන්න බැරි වුවත්, මිරිස් වල තියන දැවෙන සුළු ගතියට මා කැමතියි. සමහරවිට හැම විටම අපේ ආහාර නොතිබෙන නිසා වෙන්නත් පුළුවන්. හරියට, අර කුඹුරක් දැක නැති කෙනෙක්, පුරන් කුඹුරු කොම්පියුටරේ ඉස්සරහ ඉඳන් අස්වද්දනවා වගේ.

කුඹුරු උදැල්ලන් කොටා අත්දැකීම් ඇති මට, අද නිකම් විනෝදයට මිස, ජිවිකාව ලෙස කුඹුරු කොටන්නට ආසාවක් නැහැ. මිනිසා, මේවාට යන්ත්‍ර බිහි කර තියෙන්නේ, ඒවායේ ඇති දුෂ්කරතාවය නිසාමයි. මා අකමැති දේවල් කරමු කියා, අනික් සමාජයට ආරාධනා කරන්න මා කිසි විටක කැමති දෙයක් නොවේ.

ගොඩක් දෙනා, තමන්ට එක ජීවිතයකුත්, අනික් මිනිසුනට තවත් ජීවිතයකුත් ගෙවන්න යෝජනා කරන්නේ ඇයි ද කියා මා දන්නේ නැහැ. බටහිර තියන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සැබෑ සාමාන්‍ය මිනිසුන්ගේ කැමැත්ත ක්‍රියාත්මක වීමක් කියා මා සිතන්නේ නැහැ. නමුත් ලෝකයේ දැනට තියන පාලන ක්‍රම අතුරින් මහජන කැමැත්ත කියන එක නොවේ, පොදු යහපත කියන එකට යම් පමණකට ඉඩක් තියෙන්නේ මෙහියි.

මේවායේ ජිවත්වන අපේ බොහෝ සංක්‍රමණික ජනයා, තමන්ගේ ජීවිතය ගැන ටිකක් නැවතී සිතනවා කියා මා විස්වාස කරන්නේ නැත්තේ, ඔවුන් සමාජ ජාල වල හුවමාරු කර ගන්න අදහස් වලින්. මේවාට උත්තර බඳින්න ගිහින් දැනට ආශ්‍රය කරන සුවල්ප දෙනාත් නැති කර ගන්න මට වුවමනා නැහැ. එය වෙනසක් අපේක්ෂාවෙන් ඉන්න, ලංකාවේ දේශපාලකයන් පවා මුහුණ දෙන ප්‍රශ්නයක් වෙන්න පුළුවන්.

නව වසරට කලින් අප යලි හමු වෙයිද? 🙂

3 Comments

Filed under Opinion