Tag Archives: කෘෂිකර්මය

ග්ලයිපොසෙට්, ඔබ හා මා! (2)


ඊයේ අජිත් ලියා තිබුන සටහන මා නිතර ලියන කරුණකට අදාළ නිසාත්, එය මගෙත් ජිවිතයේ කොටසක් නැවත මතකයට නගපු නිසාත් මාත් ආසාවෙන් ප්‍රතිචාරයක් දැමුවා. ලෝකයේ ආහාර කියන දෙය අපයෝජනය කරන පිරිස් වැඩි වෙලා තියෙන්නේ සමාජ ක්‍රම වල වැරැද්දකට වඩා, ජිවිතයට අවශ්‍ය කුසලතා හිඟය නිසා කියල මෙන්න මේ සටහනේ මා ලියා තියනවා. මේ සටහන කියන්නෙත් එයම, මා මුහුණ දුන්න අත්දැකීමක් ඇසුරින්. බලන්න මේ වගේ සටහන් සමහරුන්ට නයාට අඳුකොළ වගේ. වචනයෙන් කියන්න බැරි වුවත්, තරු වලින් ලකුණු කරනවා.

ඇත්තටම අප ඉගෙන ගන්න අවශ්‍ය මොනවාද කියන ප්‍රශ්නය සිතට එන්නේ මේ වගේ දේවල් මා සමාජයේ දකින නිසා. දුප්පත් මිනිසුන් මේ බටහිර සමාජයේ තරබාරු, ඔවුන් වැඩිපුර කන්නේ කඩේ ලාබෙට තියන ජරා කෑම නිසා. හැබැයි ඒ වියදම් කරන ගාණට වඩා අඩුවෙන් වඩාත් පෝෂ්‍යදායක හා තරබාරුවට මග නොපාදන ආහාර වේලක් ගෙදර හදා ගන්න හැකියි. හැබැයි එහෙම හදා ගන්නට තියෙන්න අවශ්‍ය මුලික දැනුම හා කුසලතාවයන් බොහෝ මිනිසුනට නැහැ. මා මේවා ලියන්නේ නිකම් ඉන්නවට විවේචනය කරන්න නොවේ, යමෙකුට ප්‍රයෝජනවත් නම් ජිවිතයේ ලබපු අත්දැකීම් හා ගත්ත දැනුමක් බෙදා ගන්න.

සහතික දුසිම් ගණන් අයත් කර ගත්තත් ජිවිතයේ අවශ්‍යම කුසලතාවය වන ආහාරයක් පිළියෙළ කර ගන්නට ඇති හැකියාව ගැහැණු-පිරිමි භේදයකින් තොරව බොහෝ දෙනාට නැහැ. එයත් ලියාගෙන ආපු දෙයට සම්බන්දයි. සෝවියට් දේශයේ මා ගත කරපු කාලය තුල ලබා ගත්තේ, උපාධියට අවශ්‍ය දැනුම පමණක් නොවේ, ස්වාධින දිවියකට අවශ්‍ය සමහර කුසලතා හා ආගන්තුක ආහාර වලට නිරාවරණය වීමේ භාග්‍යය.

මා භාග්‍යය කියුවේ, තරුණ වයස පසු කරපු, පසු පුරුදු වලින් මිදීමේ හැකියාව එන්න එන්නම අඩු වෙනවා. වෙනත් රටවලට සංක්‍රමණය වූ සමහර තලස්තෑනි කට්ටිය, ජිවිතයේ අවසානය තෙක්, ඒ සංක්‍රමණය වූ රටවල් වල තියන ආහාර කනවා තියා, බලන්නෙත් නැහැ. මෙය ඔවුනගේ වරදක් නොවේ, පුරුදු වල වරදයි.

මා කලින් ලියා තියන මේ කරුණ මතක් කරන්නම්. සෝවියට් දේශයට ගිය මුල් දිනවල, කුස්සියක් හෝ ආපන ශාලාවක් ලඟින් යන විටත් මට ඔලුව කැක්කුම හැදෙනවා. දින කිහිපයකින් තමා මගේ ඔළුවට ආවේ එයට හේතුව මොකක්ද කියා. ඒ සුර්යකාන්ත තෙල් වල සුවඳ නිසා. හැබැයි මාසයකින් පමණ පසු සුර්යකාන්ත තෙල් විතරක් නොවේ, අනෙක් “තෙල්” වලටත් හුරු වූවා.

ආහාර කියන දේවල් නිෂ්පාදනය, අනෙක් නිෂ්පාදන වලින් වෙනස් වනවා. ඒ වෙනස් වන්නේ කර්මාන්ත ශාලාවක නම් භාණ්ඩයක් නිෂ්පාදනය කිරීමේදී, තිතට තත්ත්ව පාලනය කරන්න පුළුවන්. මේවට යොදා ගන්න අමුද්‍රව්‍ය කොහොමත් මේ පරිසරයේ තියන දේවල් අවශ්‍ය පරිදි තෝරා ගන්නට හැකියි.

නමුත් කෘෂිකර්මයේදී, අපට ස්වභාවික පරිසරය අනුව නිපදවෙන නිෂ්පාදනයේ කොලිටිය අපට සමහර විට පාලනය කරන්නට නොහැකියි. උදාහරණයකට වෙනත් හේතු නිසා පසක් දැනටම දුෂ්‍ය වී ඇත්නම්, අපට කන්න තිරිඟු වැවුවත්, හරකුන්ට තණකොළ වැවුවත්, අන්තිමට පාන් ගෙඩියේ හා බයිට් එකට කන බීෆ් ජර්කි වල, අර දූෂණ වලින් එකතු වූ ද්‍රව්‍ය තිබෙන්නට හැකියි. මෙතැනදී පාන් බේකරියේ හා හරක් මස් වේලන කර්මාන්ත ශාලාවේ මොන තත්ත්ව පාලන ක්‍රම තිබුනත් ඇති වැඩක් නැහැ.

සමහර රටවල් වල කෘෂිකර්මයේදී අනුගමනය කරපු ක්‍රියාමාර්ග නිසා ආපසු හැරවිය නොහැකි ලෙස පස “විනාශ” වී තියනවා. පසක සෙන්ටිමිටරයක් වර්ධනය වීමට අවුරුදු සියගණනක් නැත්නම් සමහරවිට දහස් ගණනක් යනවා. මතුපිට තියන පස් ස්ථරය එක කන්නයක් වගා කිරීමෙන් නැති කර ගන්න අපට පුළුවන්.

මිනිසා කියන්නේ අලුත් තත්ව වලට හැඩගැහෙන විතරක් නොවේ, කරපු වැරදි වලින් ඉගෙන ගන්නා සත්වයෙක්. අතීතයේ කෘෂිකර්මයේ කරපු මෙවැනි සමහර වැරදි වලින් අප පාඩම් ඉගෙන ගෙන තිබීමට උදාහරණ ලෝකයේ බොහෝ රටවලින් සොයා ගන්නට පුළුවන්. අපේ පෞද්ගලික ජීවිතයේත් පාඩම් වලින් ඉගෙන ගන්නේ නැත්නම්, කරපු වැරදි නැවත කිරීම වලක්වා ගන්නට නොහැකියි.

ඔබ දකින්න ඈති මේ සටහන් මාලාවේ කලින් එකේ මුලට තිබුන ප්‍රස්තාරය. එහි තියන පරිදි යුරෝපයේ පොහොර භාවිතය පසුගිය දශක දෙක තුලදී විශාල ලෙස අඩු වෙලා තියනවා. නමුත් එම රටවල් වල ධාන්‍ය අස්වැන්න ඒ හා සමාන ලෙස අඩුවෙලා නැහැ. ඒ වෙනුවට, ඒකීය වර්ග ඵලයකින් ලැබෙන අස්වැන්න එක දිගටම වැඩි වෙලා තියනවා. මගේ මේ සටහන නැවත කියෙව්වොත්, ඩෙන්මාර්කය වැනි රටවල් පොහොර භාවිතයට සීමා පනවා ඇති අයුරු ඔබට දැන ගන්නට ලැබේවි. ඒ සිමා පනවා තියෙන්නේ, ගොවියන්ට කෙල වෙන අයුරින් නොවේ. ගණනය කිරීම් මගින් උපරිම අස්වැන්නක් ගන්නත්, ඔවුන් කටයුතු කරනවා.

(මතු සම්බන්දයි)!

අතුරු කතාව
The good old days!
ආහාර ගැන කියන කොට මේවායේ මිල ඉහල යාම තමා ප්‍රධාන ප්‍රශ්නය. මෙතැනදී ඕස්ට්‍රේලියාව වගේ ප්‍රමිතිකරණ ඉහල රටවල් වලදී ආහාර නිපදවීමේ පිරිවැය, එවැනි බැඳීම් නැති චීනය වැනි රටකට වඩා වැඩියි. ඉතිං සිල්ලර ගාණත් වැඩියි. පහත කතාව මා ඊයේ නිකම් කල් මරණ විට තැනකදී කියවපු සඟරාවක තිබුනේ.

ඔන්න එක සීයා කෙනෙක්, තමන්ගේ මුණුපුරා සමග, ඉස්සර හොඳ කාලේ ගැන කියනවා. පුතේ මං උඹගේ වයසේ ඉන්න කොට, මගේ අම්මා ඩොලරයක් අතට දීලා මාව කඩේ පිටත් කරනවා. මට පුළුවන් වුණා, අර්තාපල් කිලෝ පහකුයි, පාන් ගෙඩි දෙකකුයි, කිරි බෝතලෙකුයි, චීස් කෑල්ලයි, බිත්තර 10 කුයි ගෙදර ගේන්න. බලපං, මේ වගේ දෙයක් හිතන්නවත් අද පුළුවන්ද? හැමතැනම සිකුරිටි කැමරා!!!!

10 Comments

Filed under Agriculture, Food, Opinion