Tag Archives: ටියුෂන්

නිදිමත නැති වී හිරු පායා ඇත, උමතු ලෙසින් මහ රෑ යාමේ! Will that ever happen?


පෙරේදා වැඩට යන ගමන් පොඩි පුතාගේ පෙරන්ට්-ටීචර්-ස්ටුඩන්ට් තුන් කොන් ඉන්ටර්විව් එකට කලින් කාලය වෙන් කර ගත් පරිදි ගියා. අප තුන් දෙනා විනාඩි විස්සක් කතා කළා. පොඩි එකා, එයාගේ වැඩ ගැනත්, දුර්වල කම් ගැනත්, හපන්කම් ගැනත්, දුර්වල තැන් කොහොමද හදා ගන්නේ කියන එකත් මට විස්තර කළා. ගුරුතුමිය එයා, අපේ දරුවා වැඩකරන හැටි විස්තර කෙරුවා. මාත් අහගෙන ඉන්නවට අමතරව මගේ අදහස් ඉදිරිපත් කෙරුවා. මෙයා වැඩිපුර කරන්නේ ගේම් ගහන එක වුනත්, දරුවා ගැන මට සතුටුයි (හරියට ගේම් ගහන්න ඉගෙන ගත්තා නම් අපිත් අද ගොඩ).

පසුගිය නිවාඩුවේදී, මට මගේ පරණ රිපෝර්ට් කාඩ් නැවත කියවන්න ලැබුනා. ඒවා මා ගෙනාවේ නැහැ. ඔය තුනේ හතරේ පන්ති වල ඒවා. ලකුණු අරන් තිබුනේ අර අවාරෙට පොල් වැටෙනවා වාගේ. මා කලින් ලියල ඇතිනේ. ඕවා සේරම එකතු කරලා, මට පන්තියේ වෙනියෙකුත් දීලා තිබුනා (ඒවා වැඩක් නැහැ පුතේ දැන්).

අපේ පුතාගේ ගුරුතුමියත්, වාරය මුල තිබ්බ පරීක්ෂණ වල ප්‍රතිඵල ඇතුලත් ප්‍රස්තාරයක් දුන්න. එහි වෙනියෙකු නම් ලකුණු කරලා තිබුනේ නැහැ. හැබැයි පුතා, පන්තියේ අනික් ළමයින්ට සාපේක්ෂව ඉන්න තැන මට බලා ගන්න පුළුවන්. ඒ කියන්නේ ළමයින්ගේ සාමාන්‍යය හා මගේ දරුවා ඉන්න තැන. අමර එකද? සාමා දෙකද? මා අන්තිමයද කියල නම් කිසි කෙනෙකුට හොයා ගන්න බැහැ.

අපේ අයියල අක්කල වෙන රටවල් වලට ඇවිල්ලත් ඔය දහම් පාසල් දාගෙන මේවායේ වෙනියන් හොයනවා. දහම් පාසල මා නරකයි කියන්නේ නැහැ. දහම තමන්ගේ දරුවන්ට උගන්වන්න කැමති දෙමාපියන්ට එසේ කරන්න පුළුවන්. මා නම් දරුවන්ට ලොකු වුනහම, කැමති ඕනෙම ආගමක් අදහන්න, නැත්නම් කිසිවක් නොඅදහන්න කියලයි උගන්වන්නේ. එයාල ඒ තීරණය ගනීවි. හැබැයි, මා නම් මගේ දරුවන් වෙන, දරුවන් සමග සංසන්දනය කරන්නේ නැහැ. එහෙම සංසන්දනය කරන තැනකට, ඔවුන්ව මා ඉගෙන ගන්න යවන්නෙත් නැහැ.

ලංකාවේ ඔය උපාධි ගත්තු සාහිත්‍ය විවේචකයන් විසින් නිර්දය ලෙස විවේචනය කරපු ජී බී සේනානායක ඉගෙන ගෙන තිබෙන්නේ හත් වෙනි පන්තිය දක්වා පමණයි. ඔහුට ගරහපු එක කරුණක් තමා ඒක. ජිවිතයේ අග, දෑසම අන්ධ වෙලා, ශරීරය කොර වෙලා, අනුන්ගේ උදව්වෙන් ජිවත් වෙමින් ලියපු පොතක් තමා ඔහුගේ “මගේ සිතුම් පැතුම් හා ජීවිතය”. ජිවිතයේ මරණය බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්න එවැනි කෙනෙක් ලියන දේවල් වඩාත් අවංකයි කියා අපට හිතන්න පුළුවන්. මොකද ඒවායින් ඔහු යමක් බලාපොරොත්තු නොවන නිසා. අප මේ ලියන දෙයින් වුනත් යමක් අප බලාපොරොත්තු වෙනවා. ස්වයං වින්දනය හරි. නමුත් දෑසත් නොපෙනේ නම්, ජිවත් වීම කරදරයක් විතරක් නම්, ඒවා නිකම්ම සිතිවිලි විතරයි. මා ඔහුගේ පොත එන්ජෝයි කෙරුවේ අන්න ඒ අර්ථයෙන්. ඇත්තටම ඔහුගේ පොත ඒ වගේ.

ඔහු එක තැනක මෙසේ කියනවා ” පාඨශාලාවල පංතිවල ශිෂ්‍යයන්ට තම සමර්තකම්වලට අනුව පළමුවැනි දෙවැනි ආදී තැන දීම නුසුදුසු යයි දාර්ශනිකයන් විසින් කියනු ලැබේ. එය පාසලේදී ම ශිෂ්‍යයන් ඔවුනොවුන් හා තරග කිරීමට පුහුණු කිරීමකි. ශිෂ්‍යයන් පුහුණු කළ යුත්තේ ඔවුනොවුන් හා සහයෝගයෙන් ක්‍රියා කරන්ට ය”.

මේ කරුණ මා නිතර ලියන දෙයක්. මට තාම මතකයි පන්තියේ අන්තිමයෙක් වුන මට ගුරුවරුන් පොදුවේ සලකපු ආකාරය. අනෙක් ළමයිනුත් මට මතක නැති වුනත් එසේම වෙන්න ඇති සලකන්න ඇත්තේ. අර මිනුම් හරි නම්, මා අද කොහෙද කියා ඔබට හිතන්න පුලුවන්ද? උඹට කියන්න ගුරුන්නාන්සේ මා වත් දන්නේ නැහැ!

 

 

 

 

Advertisements

27 Comments

Filed under Education