Tag Archives: විශ්ව විද්‍යාල

රටකින් එහා ඉගිලී තනිවෙන්න බෑ (පීචන් රසිකයනට පමණයි)!


ප්‍රබුද්ද කියන අය ගැන දන්නවනේ. එවැනි කෙනෙක් නරඹන්නේ  නැති සයිමන් අයියගේ සංකල්පනාවක් වන එක්ස් ෆැක්ටර් වැඩසටහනේ ඕස්ට්‍රේලියානු 2013 වර්ශනයේ අවසාන කොටස තිබුනේ අදයි. මේකෙන් දිනුවේ ඩාමි කියන කොරියානු සම්භවයක් සහිත, ඕස්ට්‍රේලියානු තරුණිය. මේක ගැන ලියන්න නොවේ මා හැදුවේ. හැබැයි එය පැත්තකට දාල ඩාමි පළමුවන තැනට ආපු කතන්දරේ මුලින්ම ලියන්න හිතුනා.

තරඟයේ ආරම්භක අවධියේදීම ඩාමි කැපිලා ගියා. අර කතාවට කියන්නේ සාමාන්‍ය තේරීම් වලට අනුව “පොෂ්” තරුණියක් නොවුන ඇය මාකට් කරන්න බැරිය යයි මේ තරඟයේ සංවිධායකයන් හා විනිසුරු වරුන් හිතන්න ඇති. ඇය දෙමාපියන් සමග මෙහෙට ඇවිත් තියෙන්නේ අවුරුදු අටේදී. ඉංගිරිසි කියන්නේ ඇයගේ දෙවන භාෂාව. කුලෑටි ගතියෙන් යුතු ඇයගේ ගායන හැකියාවට වඩා මේවායේදී බලන අනෙක් කරුණු වලින් ඇය නිකම්ම යට යනවා.

ඔහොම තියෙත්දී, අන්තිමට තෝරා ගත්ත  එක කාණ්ඩයක තරුණයෙක් ආතතිය වැඩි වීම නිසා,  අයින් වෙනවා. ඩාමිට නැවත අඬ ගහන්නේ ඔහුගේ ඉවත් වීම නිසා ඇතිවුන අඩුව පුරවන්න. අන්න ඒ ලෙස ආපු කෙනා තමයි අන්තිමට ජයග්‍රාහකයා වුනේ. දැන් මේක මා කියන්න යන දෙයට අදාළ වන්නේ කොහොමද?

ඩාමි සමග අන්තිමට ඉතුරු වුන අනෙක් දෙන්නා “සුදු ජාතික ඔසී” තරුණයන් දෙන්නෙක්. දැන් රටේ වැඩිපුර ඉන්න කොට්ටාශය තමන්ගේ කමට චන්දය දෙනවා නම් ඔවුන් දෙන්නාගෙන් එක කෙනෙකු තමා දිනන්න ඕනේ. හැබැයි ඒක එහෙම වුනේ නැහැ. ජාති වාදය, නරුම කම, නොමිනිස් කම් යානාදී වශයෙන් අප අත් විඳින මේ ගුණාංගයන් හැම රටකම, හැම ප්‍රදේශයකම තියනවා. හැබැයි සමහර රටවල් වල සියල්ල තීරණය කෙරෙන්නේ මෙවැනි අයහපත් බලවේග විසින්. එහෙම රටක ඩාමි වගේ කෙනෙක් කිසිදා දිනන්නේ නැහැ.

රටකින් තවත් රටකට ඇවිත් ජිවත් වීමට නොයෙක් හේතු තියෙන්න පුළුවන්. මේවා විග්‍රහ කිරීම අපි ප්‍රබුද්දයන්ටම බාර දෙමු. හැබැයි එසේ ඇවිත් ජිවත් වීම ලෙහෙසි කරුණක් නොවේ. ඩාමි වගේම කැපිල යන අවස්ථා ඕනේ තරම් තියනවා. එයට වඩා වැදගත් වන්නේ ලැබෙන අවස්ථාවෙන් ගන්න පුළුවන් උපරිම ප්‍රයෝජනය ගැනීමයි. ඩාමි වගේම ජන්මය, පාට, උස, මිටි කම ගැන තැවෙන්නේ නැතිව ජීවිතය ජය ගන්න අයත් ඕනේ තරම් ඉන්නවා.

ජිවත් වන්නේ කොහෙද කියන දෙයට වඩා, මට නම් වැදගත් ජීවත් වන්නේ කොහොමද කියන එකයි. එයට අර්ථ නිරූපන ගොඩක් දෙන්න පුළුවන්. අද මා කියවපු ලිපියක තිබුනේ, ලංකාවේ “මාකට් කරන්න බැහැයි” කියන උපාධිධාරීන් ගැන. ලියා තිබුනේ පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ මහාචාර්ය මිල්ටන් රාජරත්න. එහි තිබුන කරුණු මා ලියන්නේ නැහැ. නමුත් එය ලියා තියෙන්නේ පසු ගියදා ලංකාවේ කතා වුන රැකියා සොයා ගන්න බැරි උපාධිධාරීන් පිලිබඳ කතාවයි, ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශ ලේකම්ගේ බුද්ධි ගලනය පිලිබඳ කතාවයි කියන දෙකම නිසා කියල මා හිතනවා.

මිල්ටන් කියන පරිදිම ලංකාව කියන්නේ ඉන්න ජනගහනය හා සසඳන විට ඉතා අඩු උපාධිධාරීන් ගණනක් ඉන්න රටක් (1000:1). මේ ලිපියෙන් කියන්නේ එහෙම තියෙත්දිත්, ඒ ඉන්න ගණනට වත් රස්සා නැත්තේ ඇයි කියන එක.

මා කලින් ලියුව සටහනක තිබුනේ, මේ ඉංගිරිසි නොදැනීමත් රැකියා සොයා ගන්න බලපානවා කියල. එහිදී සමහරුන් කියල තිබුන පරිදි මා ලියුවේ, ඉංගිරිසි නිසා රැකියා උපදිනවා කියල නොවේ. තියන රස්සා දෙක තුනට තේරීමේදී කපලා දාන්න, නැත්නම් කැපිලා යන්න මේකත් හේතු වෙනවා කියලා.

ඇත්තම කියනවා නම්, වෛද්‍ය, පශු හා ඉංජිනේරු වගේ ක්ෂේත්‍ර කිහිපයක් හැරුණු කොට, සාමාන්‍ය විෂය මාලාවක් හදාරන කෙනෙකුට වෙන් කරපු රැකියා නැහැ. ගොඩක් අවස්ථාවල  රැකියාව ඉගෙන ගන්නේ, රැකියාව තුලින්මයි. මා කෙටි කතාවකින් ලියුවා වගේ, මේ පිරිස් සියල්ලන්ම තරඟ  කරන්නේ වෙළඳ පොලේ තියන ඉතා සීමිත අවස්ථා කිහිපයකට. වැඩිදුර ඉගෙනීමක් තියන කෙනෙකුගේ ප්‍රවේශය විතරයි වෙනස් වන්නේ. ඒ කතාවත් වැරදියට තේරුම් ගත්තේ.

සමාජය වෙනස් කරන්න හැකි අවස්ථාව තිබෙන පිරිස් (ඇත්තටම සහෝදරයා රටේ නායකයා වීම නිසා හෝ) කළ යුත්තේ සැබෑ රැකියා ජනනය වන ආර්ථිකයක් ගොඩ නැගීමයි. විශේෂයෙන් බටහිර රටක ජිවත් වුනා නම්, එය කරන්න පුළුවන් කොහොම දැයි යම් හැඟීමක් තියෙන්න ඕනේ. රට හැර යන්න අවශ්‍යතාවයක් නැහැයි කියන්නට කලින්, තිබෙන රැකියා අවස්ථා මොනවාද යන්නත් පෙන්වා දුන්නා නම් හොඳයි නේද?

ලංකාවේ මේ දිනවල කතා බහට ලක්වෙලා තියන ඕස්ට්‍රේලියානු ධන කුවේර පැකර් ගේ කැසිනෝ වැනි ව්‍යාපෘති මගින් මේ ජනනය කරන්න බැහැ. ඒ ගැන ඕනේ තරම් ලියවී තියනවා. ඕස්ට්‍රේලියානු පුවත් පත් පවා, මේ “ඩීල්” එකේ තියන (පැකර්ට) අසීමිත වරප්‍රසාද ගැනයි ලියා තිබුනේ. කැසිනෝ වැනි සූදු පොළවල් වලට ඉඩ දීම මගින් ආණ්ඩුවක් බලාපොරොත්තු වන්නේ, ඒවායින් ලැබෙන විශාල බදු මුදලයි. මේවායින් කෙරෙන අනෙක් සමාජ හානිය නොසලකන්න ආණ්ඩු කටයුතු කරන්නේ ප්‍රධාන වශයෙන් ඒ නිසා. මේ ගැනත් පසුගිය වසර දෙක තුන මුළුල්ලේ ඕස්ට්‍රේලියාවේ විශාල ලෙස කතා බහ කෙරුනා.

ඉතිං මේ වගේ සමාජයට ඇත්තටම හානියක් කරන ව්‍යාපාර කටයුත්තකට අධික බදු සහන (වෙනත් ශිෂ්ට ව්‍යාපාර වලටත් නොමැති) දී, ඩීල් එකෙන් ගතමනාවක් රජ පවුලේ සාක්කුවට දමා ගන්නවා කියන්නේ, සමාජයට කිසිම දෙයක් ලැබෙන්නේ නැතිය කියන එක. ඕස්ට්‍රේලියාව කරනවා වගේ, එම බදු මුදල් සෞඛ්‍යයට, යටිතල පහසුකම් වලට වගේ පොදු යහපතට යොදවන පරිසරයක නම්, මේවා යම්තාක් දුරට සාධාරණිය කරණය කරන්න හැකියි.

ඒ කතා කෙසේ වෙතත් මා නම් ඉපැදුන හෝ ඉගෙන ගත් රටවල් වලම ජිවත් වෙන්න නොහැකි වීම කනගාටුවට හෝ ලැජ්ජාවට කරුණක් ලෙස සිතන්නේ නැහැ. මෙහෙම ඉපදුන හා ඉගෙන ගත්ත තැන් වලම අප ජිවත් විය යුතු නම් මගේ ජීවිතය ඉතා අසීරු වෙනවා.

හෙන්රිගේ පිළිතුරට අවශ්‍ය දත්ත කිහිපයක්!

Doc1

Doc2

Doc3

29 Comments

Filed under Careers/Employments, Education, Opinion, Social