Tag Archives: ළමා කාලය

කොම්පියුටර් නොමැති සුන්දර ළමා විය!


ඊයේ රස්නේ දිනක් කියා මා කලින් සටහනේ ලියුවනේ. හවස සුප් එකක් ලිපේ තියා ගොස් ගස් වලට වතුර ටිකක් දැමුවා. සුප් එක පටන් ගත්තේ මෙහෙමයි; කුකුල් මස් වලට කඩෙන් ගත්තු සුප් වතුර ලීටර් එකක් දමල මද ගින්නේ තියා, මල් ගස් වලට මුහුදු පැළෑටි වලින් හදල කඩේ තියන, ජරාවක් ගෙනත් දැමුවා. මේවා මහනිසංශ ඵල දෙනවා කියා තියනවා. එය සාන්ද්‍රගත ද්‍රාවණයක්. බෝතලයේ පියනෙන් එකක් වතුර ලීටර 9ක දිය කරපුවහම හරි. සාමාන්‍යයෙන් වතුර දමන්නට තියන කෙමියක් ලීටර 9යි.

img_1233

මේ ඊයේ දවල් එකොළහට පමණ. බලන්න මාස තුනකදී වෙනස් වී තියන තරම්.

හවස අටට විතර එළියේ තියන සිමෙන්ති බංකුවේ ඉඳන්, ඇම්බර් ඒල් නමැති පෝෂ්‍යදායක පානය ගනිමින් ඉන්නවිට, එතනට මයිනන් දෙන්නෙකු ආව. ඒ වන විට මද අඳුර වැටෙමින් පැවතුනේ. මේකුන්  දෙදෙනා දවසේ අන්තිම ආහාර වේලත් අරගෙන, ඉන්න ගහකට යන්න වෙන්න ඇති.

ඒ පරිසරය මට මතක් කෙරුවේ ළමා කාලය. අප පොඩි කාලේ දුටු දෙයක් තමා හෙන්දිරික්ක පිපෙන වෙලාවට ගෙවතු වල අන්තිම ආහාර වේල  අරන් යන්න එන දෙමලිච්චන්, පොල් කිච්චන්, මයිනන් හා කපුටන් වැනි කුරුල්ලන්. මේක දිනපතාම කෙරෙන දෙයක්.

img_1237

සැප්තැම්බර මස 12 ලියපු මේ සටහනේ තියන මලින් පිරුණු රෙඩ් බඩ් ගස් ඊයේ පෙනුන හැටි මේ

අනාගතය හෝ රැකියා හෝ දරුවන් හෝ ලෝක දේශපාලනය ගැන කිසි වගක් නොතිබුන ඒ කාලය හරි සුන්දරයි කියා, ඊයේ සවස සුන්දරකම විඳින අතරේ මට මතක් වුනේ තවත් හේතුවක් නිසා. ඒ තමා ෆේස් බුක් එකේ ඊයේ උදේ මා දුටු දෙයක්. මා ඉඳහිට ෆේස් බුක් එක බලන්නේ එහි ඉන්න යහළුවන්ගේ වතගොත ටිකක් දැන  ගන්න හා එයාලගේ දරුවන් ගැන දමන පින්තුර බලන්න.

එහි තුබුන එක කතාවක් තමා ඉස්සර පාසල් යන විට ගෙනියපු අර කවකටු පෙට්ටිය වගේ බෙදා වෙන්කරපු පැන්සල් පෙට්ටියක් දමල කෙනෙක් කියා තිබුන දෙයක්. ඒ දේ මට මතක හැටියට, අද වගේ ස්මාර්ට් ෆෝන් නොතිබුන, ඒ පෙට්ටි විතරක් තිබුන ඒ කාලය කොතරම් සුන්දරද කියා (මේ කියන්නේ අද ස්මාර්ට් ෆෝන් අතේ තියන දරුවන්ගේ ජිවිත සුන්දර නැහැයි කියා).

එයටම යාව තිබුන තවත් එකක, ඒ කාලේ ගමක  “සුන්දර” දර්ශනයක් (මේක චිත්‍රයක්) “අහෝ! මේ සුන්දරකම අද නැහැනේ” කියා තිබුනා. මේ දෙකම අද වැඩිහිටියන් බවට පත් වෙලා ඉන්න දෙදෙනෙකුගේ සිතිවිලි දෙකක්. එයාල මේ කියනේ එයාලගේ දරුවන්ට එදා එයාල විඳපු සුන්දර කම විඳ ගන්න අවස්ථාවක් නැතිය කියා.

img_1231

සුන්දර රෝස මල් පොකුරක්

සුප් එකේ මස් තැම්බිගෙන එන නිසා, මා එයට පොතු ගැලවූ තක්කාලි ඇසුරූ ටින් එකක් (ටින් එකේ ඇතුලේ තිබුන තක්කාලි) එකතු කර, අර්තාපල් ගෙඩි තුනක්ද කපල දැමුවා. අර සුප් වතුර එකට මා කලින් එකතු කෙරුවේ ගම්මිරිස් ඇට හත අටක් හා බේ කොළ දෙකක් පමණයි.

දැන් ආපසු එලියට යන විට අඳුර ටිකක් තදට වැටෙමින් තිබුණා. මයිනන් දකින්න හිටියේ නැහැ. මද අඳුරේ සුදු මල් වලින් බරවුන රෝස ගසක් නම් දිලෙමින් තිබුනා. මගේ ඇම්බර් ඒල් පානයත් අවසන් වග තේරුනේ එතකොටයි.

img_1232

මා කලින් පින්තූර  දමපු මේ අඟුටු ප්ලම් ගස විතරක් නොවේ, අවටත් අද වෙනස් වී තියන අන්දම බලන්න. සුන්දර ප්ලම් ගසේ ගෙඩි හැදිලා.

ඔන්න දැන් අර කතාවට ගියොත්, ඒ වැඩිහිටියන්ගේ දරුවන්ට ඒ සුන්දර කාලය ගැන විස්තර කර යන්න කැමතිද ඇහුවොත් ඒ දරුවන් හොල්මන් වනු නොඅනුමානයි. ඔය ෆෝන් හා  කොම්පියුටර අහකට දමල අර කටු පෙට්ටි අරන් පාසල් යන්න කියුවොත් ඒ දරුවන් ඔය විකාර වැඩ මට කරන්න බැහැ කියනු ඇති.

මේ වැඩිහිටියන් ලත වෙන්නේ එයාලගේ ළමා කාලය ගැන මිස, අද දරුවන්ගේ ළමා කාලය ගැන නොවේ. අද දරුවනුත් වැඩිහිටියන් වූ පසු පියාඹන කාර වල යත්දී, ස්මාර්ට් ෆෝන් අතේ තියන් කොම්පියුටර බලපු සුන්දර ළමා කාලය ගැන එහෙමම හිතන්නට ඉඩ තියනවා.

තමන්ගේ ළමා කාලය අද දරුවන්ගේ ළමා කාලය හා සංසන්දනය කරමින්, එකක් අනෙකට වඩා සුන්දර යයි හෝ එකක් අනෙකට අසුන්දර යයි සිතීම මහා මුලාවක්. මෙතැනදී ඒ කාල දෙකේ ජිවත් වන්නේ එකම කෙනා නොවේනේ. තමන්ගේ අතීතය ගැන සිතීම හෝ එයින් වින්දනයක් ලැබීම නරක දෙයක් ලෙස මා දකින්නේ නැහැ. අනේ අපොයි, අපේ දරුවන්ට අපේ සුන්දර ළමා විය, මේ කොම්පියුටර් නිසා නැති වී ගොස් ඇතැයි  සිතීම නම් ගොන් පාර්ට් එකක්.

ඊයේ සටහනට ප්‍රා දමල තියන කොමෙන්ටුවත් අපට යමක් සිතන්නට අනුබල දෙනවා. විවේචන හා ප්‍රති විවේචන වලින් හැකි තරම් ඉවත්වීම වැඩ දායක දෙයක් නිසා මේවා ගැන මා එතරම් තැවෙන්නේ නැහැ.

නමුත් ප්‍රා කියන කතාවට ගියොත් තමන් උපන් රටෙන් ඉවත්ව ඉන්න බොහෝ දෙනාත්, තමන් දමා ආපු දේවල් ගැන ලත වෙමින් ඉන්නවා මිසක්, තමන් ජිවත් වන පරිසරයේ තියන හොඳ දේවල් ගැන සිත යොමු කරන්නේ කලාතුරකින්. අනික් පැත්ත එනම්, උපන් රටෙම් ඉන්න පිරිසත්, රටින් ඉවත්ව ගිය අයගේ ජිවිත ගැන ලත වන තරම්, තමන්ගේ වටා පිටාව  ගැන ලත වනවා පෙනෙන්නට නැහැ.

සුප් එකට කපාගත්, කැරට් අලයක්, ගෝවා කොළ දෙකක්, බෙල් පේපර් භාගයක්, වසන්ත බෝංචි කරල් දෙක තුනක් හා බොක් චෝයි කොළ තුනක් දමල යලිත් තැම්බෙන්න ඇරියා. එලිය දැන් කරුවලයි. ගේ ඇතුල එළියයි. වැඩක් නොතිබුන නිසා සුප් එක තැම්බෙන කම් මා දවල් ගත්තු පොටෝ ටික බැලුවා.

මිනිසුන් තමන්ට තියන දේවල් වලට වඩා, නැති දේවල් ගැන වඩාත් ලත වන්නේ මොකෝ කියන එක ටිකක් අංජබජල් කරුණක් නේද? අප හැමෝම වගේ කුමන මොහොතක හෝ මෙවැනි දේවල් ගැන ලත වෙනවා.

img_1229

මේ මෙයිට කලින් මා දමපු රෝස ගස නොවේ.  ගස් ගල් වගේ හැදෙනවා කියුවට, මේවායේ නිකම්ම මල් එන්නේ නැහැ.

මා ලත වුවත් නැතත්, බලපෑමක් නැති ප්‍රවුර්තියක් ඊයේ පෙරේදත් මා දුටුවා. එනම් ලංකාවේ ඉන්න තිස් දහසක් පමණ වන රැකියා විරහිත උපාධිධාරීන්ගේ ප්‍රශ්නය. රැකියා නියුක්ති උපාධිධාරීන් බිහිකරන ලෝකයේ සරසවි අතර ශේණිගත කිරීමක කැන්බරා යුනිවසිටිය අංක 22 ද කොහෙද කියනවා මා තව ප්‍රවුර්තියක ඇහුව. මේ ප්‍රවුර්ති දෙකම එකිනෙකට සම්බන්ද කරන්නේ කොහොමද?

සුන්දර අතිතයේම ඉන්නේ නැතිව අද දිනයත්, අනාගතයත් සුන්දර කර ගන්න හැටිත් අප හැමවිටම සිතන්නට ඕනේ. මෙය කීම හරි ලෙහෙසියි. කරන්න තමා බැරි. දැන් ලෝකයේම විසාල පිරිසක් කිසිම රැකියාවක් නැතිව ලත වෙනවා. මොවුන් අතර විවිධ ශිල්පිය නිපුනතා අයත් කර ගත්තු පිරිස් ඉන්නවා. එම නිපුනතා වලට ඉල්ලුමක් නැති නම් නව නිපුනතා අයත්කර ගන්නේ කොහොමද, එයට සමාජයක් ලෙසත් වැඩ කොටසක් නැතිද කියන ප්‍රශ්න වල ලතවෙමින්, මා සුප් එක බැලුව.

දැන් සේරම හරි. අල්ලපු වත්තේ සුද්ද දුන්න සලාද කොළ ටිකක් කපා, මා හිටවා තියන පාස්ලි හා කොත්තමල්ලි කොළ ටිකකුත් කපා දමා, සුප් එක බා ගත්ත. ලුණු ගතිය මදි නිසා ලුණු කැට දෙක තුනක් එකතු කෙරුව. මේක විතරක් බීලා  ඇතිද?  ඔන්න ලත වනවා නම් කරුණු!

දවසේ ගීතය නොමැති සටහන ලුණු හරියට නැති සුප් එකක් වගේ කියා මට මතක් වුණේ  සටහන යලි කියවද්දී. ඔන්න ගැලපෙන ගීතයක්. මා එදා මෙදා තුර කැමති ගීත (හා පාන) අතරින් එකක්.

Advertisements

12 Comments

Filed under Opinion, Photography